"Kilka godzin w tygodniu - tyle w Ameryce i innych cywilizowanych krajach wypada poświęcić na działalność społeczną, jeśli chce się mieć poważanie u ludzi.

(...) dziś na szczęście nikt nie musi umierać za ojczyznę, wystarczy tylko, żeby poświęcił jej dwie - trzy godziny w tygodniu. (...) Przedwojenna Polska była potężna mnogością rozmaitych towarzystw ziemiańskich, włościańskich, gimnastycznych, uniwersytetów ludowych i robotniczych etc. Dopiero z tego wyrastały główne nurty polityczne: endecki, ludowy i socjalistyczny. I dopóki tego nie odbudujemy, będziemy mieć zawsze polityków spadochroniarzy traktujących zwycięstwo wyborcze jak wygraną bitwę, dającą im prawo do plądrowania i łupienia podbitego kraju.”(1)

***

W dzisiejszym zagonionym świecie trudno znaleźć czas na inne zajęcia, niż rodzinne i zawodowe. Jednak nawet poświęcenie nie kilku, a zaledwie jednej godziny w tygodniu, daje w skali roku więcej niż 5 dni roboczych. W takim czasie można zrobić wiele dobrego, zwłaszcza gdy działa się w sposób przemyślany i zorganizowany.

Chcąc stworzyć infrastrukturę do takiego działania powołaliśmy do życia SPS. SPS jest przeznaczona dla ludzi podobnych do nas: zajętych, ale nie obojętnych. Nie rezygnujących ze swoich obowiązków, ale chcących poświęcić te kilka (a może jedną?) godzin w tygodniu.

Ad gloriam et potestatem Serenissimae.

Albo po prostu - z poczucia obowiązku i przekonania, że nic się samo nie zrobi.

(1) http://www.rp.pl/artykul/2,238804_Silva_rerum_Ziemkiewicza_.html